Twintig jaar geleden speelde Beerschot zijn laatste wedstrijd onder stamnummer 13

 

Een afscheid met veel tranen… maar ook met toekomstperspectief

Op 9 mei 1999 – vandaag dag op dag twintig jaar geleden - werd in het Olympisch Stadion, met de wedstrijd Beerschot – Rita Berlaar, afscheid genomen van het roemrijke stamnummer 13. Het was de laatste match van het seizoen 1998-1999 in Derde Klasse B, en voor Beerschot het slotakkoord van een jarenlange doodsstrijd met niks anders dan financiële problemen, goedbedoelde reddingsoperaties, bedeltochten om centen en sportief puzzelwerk, waarin onze club sportief was afgezakt naar de laatste plaats in de rangschikking. Het waren trainer Marc Noé en een piepjonge, gretige maar ervaringsarme spelersgroep die Beerschot op de grasmat nog enigszins overeind hadden gehouden. Maar op die zonnige zondag viel het doek. Noodgedwongen. En verdween het stamnummer 13 naar de stoffige kelders van de Koninklijke Belgische Voetbalbond.

Een terugblik op één van de meest emotionele dagen uit onze clubgeschiedenis…

 

Vijfduizend toeschouwers waren op die dag afgezakt naar het Olympisch Stadion om getuige te zijn van wat toen “de allerlaatste match van den Beerschot” werd genoemd. De start was hoopvol want na zes minuten scoorde Mo Markai het openingsdoelpunt en leken onze Mannekens op weg naar de vijfde overwinning van het seizoen. In minuut dertien werd de wedstrijd onderbroken voor een vreedzame veldbezetting van onze supporters, die op die manier ingetogen – en met veel tranen – het stamnummer 13 uitwuifden. Een indrukwekkend intermezzo was het, waarbij enkel de hartelozen het droog hielden.

Beerschot slaagde er niet in om die voorsprong vast te houden, want even na het halfuur scoorde Velemir Raspoudic de gelijkmaker voor Rita Berlaar, en bij het ingaan van het slotkwartier was het Slavomir Janowicz die de laatste pijnlijke nagel in de Kielse doodskist hamerde. Eindstand 1-2, waarmee Beerschot het seizoen beëindigde op een vijftiende plaats. Enkel Aarschot deed dat seizoen slechter. Paars-wit won vier wedstrijden, speelde ook vier maar gelijk en verloor… 22 keer. Zestien punten verzamelden de Noé-boys op dertig competitiewedstrijden, waarin 18 keer gescoord werd en 61 doelpunten  geïncasseerd.

Beerschot speelde op die 9de mei met Lee Verheyden, Thierry Hellemans, Kevin Budts, Lodewijk De Kruif, Ken De Ravet, Kim Bruers (79’ Steve Segers), Mo Markai (74’ Simon Rubin), Christophe Mahieu, David Avonture, Jimmy Sissokho (56” Steve Van Boven) en Mario Da Graca. Kregen in dat allerlaatste seizoen ook nog speelminuten: Sjoerd Conrad, Robby Gauwloos, Raymond De Jong, Raymond Roos, Philippe Vercauteren, Yves Symons, Raf Vingerhoets, Thierry Backx, Wesley Vercammen, Alex Camerman, Kurt De Keukeleere, Dennis Bertels en Tom Van Cauteren. Hun namen zijn voor eeuwig en altijd opgeslagen in de Kielse geschiedenisboeken.

 

 

In de media werd het verdwijnen van Beerschot en het stamnummer 13 uiteraard ook in het lang en het breed uitgesmeerd. Zoals in Het Nieuwsblad van maandag 10 mei 1999. Leest u even mee?

 

BEERSCHOT: EMOTIONEEL AFSCHEID VAN HET STAMNUMMER DERTIEN

Uit het oog, niet uit het hart…

ANTWERPEN – Was het nu een begrafenis of en hoopvol reïncarnatiefeest? Feit is dat Beerschot gisteren in een stralend Olympisch Stadion afscheid nam van stamnummer dertien. Met een emotionele afsluiter waar plaats was voor een glimlach en veel applaus, maar waar ook niemand zich gegeneerd moest voelen om zijn of haar tranen de vrije loop te laten.

En dat gebeurde ook. Door meer dan vijfduizend Kielse sympathisanten zelfs, die op lekker gevulde tribunes meedeinden met een aangrijpend “You’ll never walk alone”, waarbij de Beerschot-spelers zelf voor de backing vocals zorgden. Koude rillingen op een zomerse namiddag, een afscheid in grote stijl. Zoals in de goeie ouwe tijd.

Iedereen met het paars-witte hart op de juiste plaats zakte zondag af naar het Kiel. Of beter:  bijna iedereen. Juan Lozano was de grote afwezige in de Grootse Galerij van Beerschot Nostalgie. Logisch dus dat Rik Coppens zowat alle schijnwerpers op zich gericht kreeg, en voor de elfenzestigste keer moest vertellen dat het verdwijnen van stamnummer 13 geen pijn deed (“Alleen een nieuwe heup laten installeren doet pijn”)… maar wel een grote leemte achterlaat. De typische Rikkie-humor. Het meeste applaus was echter voor Dirk Goossens, het allerlaatste Kielse enfant terrible met paars-witte voetbalgoochelschoenen, die door zijn fans opnieuw in de armen werd gesloten. Beklijvende momenten allemaal.

En de ovaties bleven maar van de tribunes donderen. Eerst voorde preminiemen A, Beerschots allerlaatste kampioenenelftal. Daarna voor aanvoerder Lode De Kruif, voor de tweede keer op rij gehuldigd als Verdienstelijkste Speler. De Mannekes zelf, voor de gelegenheid met paars-wit geverfde haardos, deden ook hun duit in het zakje en toonden hun waardering voor hun trouwe aanhang  met een “Supporters Bedankt”-spandoek. Meer rillingen.

Even zag het er naar uit dat het ook sportief eindelijk nog eens zou meezitten. Zeker toen Mo Markai na amper zes minuten een indrukwekkende solo door het centrum inzette en met een keihard schot hoog in het doel raak trof. Toen kwam de dertiende minuut. Het sein voor de harde kern “Vak 13” om een vreedzame veldbezetting te doen en één minuut stilte in acht te nemen. Het leek allemaal weer even een begrafenis. Voor de échte fan een ideaal moment om tranen met tuiten te snotteren.

Stilaan groeide dan ook het besef dat Beerschot om vijf uur wel degelijk definitief zou ophouden met bestaan. Het einde van een voetbalmonument. De Mannekes van ’t Kiel dood? Zeven landstitels en twee bekeroverwinningen op de Heizel, het kan toch niet dat dit palmares alleen nog maar in de geschiedenisboekjes van de Belgische Voetbalbond zou schitteren? Beerschot, de club waar alles kon, alles mocht en waar de sportieve hoogtepunten probleemloos werden uitgewist door onwaarschijnlijk zwarte sportieve crisissen. Maar waar het financiële wanbeleid van de laatste decennia uiteindelijk toch de doodsstrijd inluidde…? Echt het einde dus!

“Volgend seizoen zullen we pas écht beseffen dat we niet meer bestaan. Op het moment dat de competitiekalenders van de persen rollen”, pinkte Frank De Lee, notoir supporter, een traan weg. “Onze hoop is nu gevestigd op de nieuwe fusieclub Germinal Beerschot Antwerpen. Zeg maar Beerschot. Want dat zal hier op het Kiel geroepen worden. Beerschot en niks anders. We mogen dan wel ons stamnummer kwijt zijn, onze ziel zal overleven”.

 

Straks, in juni 2019, en na intermezzi onder de naam van Germinal Beerschot, Beerschot AC en KFCO Beerschot Wilrijk, zal Beerschot weer onder het stamnummer 13 voetballen. En kan het mooie palmares verder worden uitgebouwd.

BEERSCHOT FOREVER

 

 

Tekst: Danny Geerts

Foto: Archief