Jorn Vancamp wil zo rap mogelijk met Beerschot Wilrijk naar 1A

 

"Hier op het Kiel kan ik me perfect ontwikkelen"

Jorn Vancamp. In het tussenseizoen stapte hij met een vierjaarscontract onder de arm door de grote ingangspoort het Olympisch Stadion binnen. Fier, enorm gedreven en met veel sportieve ambitie in zijn rugzak. Piepjong ook, want amper twintig jaar. "Voor mij was dat de perfecte transfer. Mijn contract bij Anderlecht liep af, en ik was het eigenlijk een beetje beu om elk seizoen uitgeleend te worden. Toen Beerschot me contacteerde en een verbintenis voor vier seizoenen op tafel legde, heb ik onmiddellijk toegehapt. Het feit dat ik al van kindsaf Beerschotsupporter ben, heeft daar natuurlijk wel in meegespeeld. Nu heb ik rust in m'n hoofd en kan ik me voor de volle honderd procent concentreren op het voetbal op het Kiel. Om mee onze ultieme droom, de promotie naar 1A, te verwezenlijken."

Het duurde wel een tijdje vooraleer je een basisplaats wist af te dwingen...

"Ja, maar dat had ik enigszins ingecalculeerd. Ik ben nog jong en in onze kern loopt best wat kwaliteit rond. Dus ik wist dat ik me als nieuweling zou moeten bewijzen. Knokken voor een vaste stek ook. En dat heb ik vanaf minuut één gedaan. Het was toch even aanpassen hoor. Als je zoals ik vanuit Roda JC in de Nederlandse eredivisie bij Beerschot in 1B komt, dan word je onmiddellijk geconfronteerd met die typisch Belgische insteek: hier is het voetbal veel fysieker en ligt de trainingsintensiteit een pak hoger. Terwijl het er in Nederland vaak technischer, frivoler aan toe gaat. Hoe dan ook, ik werd uitstekend opgevangen en begeleid, en heb niks dan lof voor trainer Stijn Vreven en de technische staf. Zij spelen kort op de bal, en namen me bij herhaling even apart om me duidelijk te maken wat beter moest, wat mijn werkpunten zijn. Daar heb ik enorm veel van opgestoken... om uiteindelijk via een aantal goede invalbeurten en dat doelpunt op OHL vast in de ploeg te komen."

Op je favoriete positie...?

"Eigenlijk wel. Bij Roda JC werd ik uitgespeeld als diepe spits, of als tweede spits in een tweespitsen-systeem. Hier bij Beerschot Wilrijk voel ik me prima in mijn rol achter Marius Noubissi, omdat op die manier mijn voetballend vermogen en mijn infiltratie - twee van mijn sterkste punten - het best naar voren komen. Bovendien wordt de wisselwerking met de overige spelers met de week beter. Ik voel ook het vertrouwen, zeker op momenten dat Alex Maes en Tom Van Hyfte me durven aan te spelen om een actie op te zetten. Het samenspel met Dante Vanzeir loopt ook vlotjes: we weten wat we aan elkaar hebben en hoe we individueel op bepaalde wedstrijdsituaties inspelen. De appreciatie die ik voel en krijg doet me beter presteren. Zoals Mo Messoudi vorige week bij voorbeeld, toen die in het interview op onze website eerlijk en spontaan stelde dat ik het in 'zijn' positie momenteel goed doe. Zoiets te horen of te lezen is enorm belangrijk voor een jonge speler. Als je lof krijgt van een fantastische ervaren voetballer als Mo, dan groei je. Alleen ook al op dat vlak is zijn inbreng op het team een enorm belangrijk gegeven. Ik besef dat ik hier op het Kiel stappen kan zetten en tot een volwaardige profvoetballer kan uitgroeien. Qua opvang, trainingen, voetbalfilosofie, de interactie met de supporters,... loopt het zoals ik me had voorgesteld. Kortom, ik heb me mijn overstap naar Beerschot nog geen seconde beklaagd. Integendeel zelfs..." 

Met acht overwinningen uit de laatste tien wedstrijden zit het elftal ook in een goede flow. Alleen die ruime overwinning, die er al enkele keren heeft ingezeten, is er nog nooit uitgekomen. Heb je daar een verklaring voor?

"Dat heeft volgens mij te maken dat we toch met een jonge groep spelers zitten, die in de beslissende momenten nog niet over de koelbloedigheid beschikken om een match 'dood te maken'. Marius is pas 22, Dante en ik 20,... We moeten nog wat volwassener worden. Positief is dat we, zoals vorige zondag tegen OHL, misschien  wel zes, zeven goeie scoringskansen bij elkaar voetballen... maar het klopt dat we in de zone van de waarheid niet efficiënt genoeg zijn. Dat gebeurde tegen Leuven zowel in de eerste als in de tweede helft, en telkens incasseerden we dan ook nog een tegengoal waardoor de match plots weer spannend werd en we als ploeg een beetje begonnen te bibberen. Er wordt op training keihard aan gewerkt, dus op termijn komt dat wel goed."

Vrijdagavond trekt KFCO Beerschot Wilrijk naar Mechelen. Kunnen we daar een goed resultaat 'fixen'?

"Ik ben alvast optimistisch gestemd. De  trainingsweek is tot hiertoe goed verlopen, met veel rust en recuperatie ook. Want dat is in deze omstandigheden - met drie wedstrijden in een korte tijdspanne - broodnodig. Vergeet niet dat we na zondag OHL en vrijdag KV Mechelen volgende dinsdag naar AA Gent moeten voor de beker. Maar eerst dus KV Mechelen. En dat is en blijft met al die verhalen over het voetbalschandaal een speciale match. Die onzekerheid blijft daar, denk ik, sowieso in het achterhoofd spelen. Na een moeilijk begin groeiden ze uit tot een ijzersterk blok, dat verdiend de eerste periodetitel op zak stak. Dat ondervonden we in oktober, toen we daar op de beslissende momenten, vlak voor en vlak na de rust, koud gepakt werden... al vond ik die 3-0-nederlaag van toen toch overdreven. Momenteel kunnen wij daar onze serie tegenover zetten én tellen we in de rangschikking ook twee punten meer. Bovendien vond ik hen vorig weekend in Roeselare wat laks voetballen. Met andere woorden: ik denk dat we zeker kansen hebben. Niet alleen voor een gelijkspelletje, nee zelfs voor een overwinning. Voor mij is een match tegen de Kakkers ook altijd een specialletje want als jeugdspeler heb ik twee seizoenen in Mechelen gevoetbald. Een leuke periode, maar nu is er geen tijd voor nostalgie. Nu staat KFCO Beerschot Wilrijk centraal. Wij trekken naar Mechelen met de vaste wil om er te winnen!"

 

Tekst: Danny Geerts

Foto: Jan Mees