120 JAAR BEERSCHOT, 13 MOMENTEN - DEEL 12

 

#12: 1979: JOHAN CONINX EN MANU SANON ZETTEN EEN TWEEDE BEKER VAN BELGIE IN DE TROFEEËNKAST

 

Van zaterdag 25 mei tot donderdag  6 juni stellen we op onze website en facebookpagina dagelijks één even memorabel als onvergetelijk moment uit de o zo rijke 120-jarige Beerschot-geschiedenis voor. Dertien (!) van die momenten hebben we voor u geselecteerd. En aan het einde van die reis door de Kielse historie mag u daar het absolute hoogtepunt uitpikken…

Vandaag deel 12

 

Die flits van Manu Sanon…

Ook 10 juni 1979 is een datum die in de Kielse voetbalannalen met een dikke mauve stift staat omcirkeld. Op die zonnige zondag trok Beerschot voor de derde keer naar de Heizel, met als inzet de Beker van België. En net als acht jaar daarvoor (toen tegen STVV) was het opnieuw prijs en mocht de cup weer mee naar de Koekenstad. Nu ging Club Brugge voor de bijl. 1-0 werd het, met een doelpunt vroeg in de tweede helft van Johan Coninx. Na een indrukwekkende rush op de rechterflank en een perfecte ‘assist-in-twee-tijden’ van Emmanuel Sanon.

Niet alleen in de finale zelf groeide Beerschot boven zijn mogelijkheden uit. De ganse bekercampagne was een aaneenschakeling van sportieve hoogtepunten, waarbij zowat alle topclubs werden uitgeschakeld.

In de 1/32ste finale werd Verbroedering Geel in het Olympisch Stadion met 5-0 opgepeuzeld. Juan Lozano en Manu Sanon scoorden ieder twee keer, René Mücher maakte de andere treffer. De daaropvolgende ronde was het AA Gent dat geen verhaal had tegen de Kielse pletwals. Vijf-één, met dezelfde doelpuntenmakers, alleen een beetje anders verdeeld: hattrick Sanon, en Lozano en Mücher elk één. En dan: achtste finale, thuis tegen Standard, 1-0 met een doelpunt van Sanon in minuut 119, net toen iedereen zich al had opgemaakt voor een penaltyreeks.

Vanaf de kwartfinales werden er heen- en terugwedstrijden gespeeld. Geen probleem echter voor Beerschot. Thuis tegen Lokeren werd het 1-0 (René Mücher), in Daknam 0-2 met onder meer een wereldgoal van John Van Abbeny en alweer René Mucher. Daarmee stonden onze Mannekes in de halve finale, en daarin kwam Anderlecht uit de bus. In het Astridpark trapte Manu Sanon de 0-1 binnen, maar de Brusselaars wonnen uiteindelijk nog met 3-1 na twee doelpunten van Ruud Geels en één van Ludo Coeck. In de return op het Kiel stelde Beerschot echter orde op zaken. Juan Lozano vanop de stip en René Mücher zorgden voor de 2-0-winst én tegelijkertijd voor de kwalificatie voor de finale.

Beerschot verkeerde dat jaar in een begenadigde bekerroes. Het stond in de sterren geschreven dat Juan Lozano & co na de eliminatie van Standard, Lokeren en Anderlecht in de eindstrijd ook nog eens Club Brugge zouden kloppen.

En ja hoor, blauw-zwart – met kleppers als Birger Jensen, Georges Leekens, Walter Meeuws, Julien Cools, René Vandereycken, Raoul Lambert en Jan Ceulemans – had geen verhaal tegen het frivole voetbal dat Beerschot op de mat bracht. Achteraan gaven doelman Jan Tomaszewski en libero Arto Tolsa geen krimp, op het middenveld heerste tovenaar Juan Lozano en in aanvallend opzicht was er de klasse van Emmanuel Sanon, de slangenmens uit Haïti, en sinds zijn transfer naar Beerschot in 1974 een attractie in het Olympisch Stadion en op alle andere Belgische voetbalvelden. Op de Heizel verzilverde hij zijn populariteit en intrinsieke klasse nog meer, door het enige doelpunt van de hoogstaande finale op de slof van Johan Coninx te leggen. Manu wurmde zich op de flank doorheen een panikerende Brugse verdediging, ging vanuit een scherpe hoek eerst zelf zijn kans, waarbij Club-doelman Jensen in de weg lag, maar in de rebound bereikte hij Coninx, die een tacklende Julien Cools te snel af was en de bal in het doel schoof..1-0, de Beker van België was voor Beerschot. De tweede in de clubgeschiedenis. En het startsein van een onvergetelijk feest, dat startte op de Heizel, werd voortgezet in het Olympisch Stadion en tenslotte doorgetrokken tot in het centrum van ’t stad, meer bepaald in “De Chalet” aan de De Keyserlei: in die tijd “the place to be”

De bekerwinnaars van 1979: Jan Tomaszewski, Paul Beloy, Arto Tolsa, John Van Abbeny, Louis Van Gucht, Juan Lozano, Frank Schrauwen, Johan Coninx, Paul Lambert (78’ Jean Rylant), René Mücher en Emmanuel Sanon.

Was Juan Lozano in die periode ontegensprekelijk de grote patron op het middenveld, ook vooraan had Beerschot een begenadigd voetballer én publiekslieveling rondlopen: Emmanuel Sanon. De Haïtiaanse spits had zich tijdens het WK van 1974 in West-Duitsland in de kijker gevoetbald met een doelpunt tegen Italië waarmee hij het historische record van de 1.142 minuten ongeslagen doelman Dino Zoff aan diggelen had getrapt. En niettegenstaande een resem van internationale interesse ondertekende Sanon een contract op het Kiel. Zes seizoenen – van 1974 tot 1980 - voetbalde hij bij Beerschot, waarin hij 142 wedstrijden speelde en 43 keer scoorde.

Aanvankelijk miste hij de kracht en het karakter om zijn aanvallende kwaliteiten in de frontlinie uit te spelen. Het was pas nadat trainer Rik Coppens hem had omgeschoold tot een moderne flankverdediger dat hij helemaal open bloeide en zich in de harten van de Kielse supporters voetbalde. Met die sublieme rush op de Heizel die de bekeroverwinning inluidde, maakte hij zich helemààl onsterfelijk.

 

 

Kijk hier naar het doelpunt van Emmanuel Sanon tijdens Haïti–Italië op het WK 1974, waardoor hij in zowat alle voetbalgeschiedenisboekjes belandde…

 

 

Tekst: Danny Geerts

Foto: Archief

Video: Youtube