Column - "De beste supporters ter wereld"

 

Geen gewoon clubke dat van ons...

Zaterdagavond in een kletsnat Olympisch Stadion, zowat rond kwart over tien. De cijfers op het scorebord liegen niet, zijn ontluisterend en doen pijn: 0-3. Verloren tegen Cercle Brugge. De Beerschot-Wilrijk-spelers staan klaar om op de verzopen grasmat  aan hun ereronde te beginnen. Sommigen met duidelijke tegenzin. Logisch, want als je in eigen huis de boot ingaat, dan kan je bezwaarlijjk van een "ere"ronde spreken. Laat het ons daarom het obligate zwaaimoment noemen...

En plots was het daar: het krop-in-de-keel-, tranen-in-de-ogen- kiekeboebelenmoment. Andere woorden vind ik niet om mijn emoties - en tegelijkertijd die van zowat zevenduizend gelijkgezinden - te omschrijven. Iedereen recht in de tribunes, armen in de lucht. Een staande ovatie daalde neer over Losada & co. De gezangen op de kleine tribune zwollen nog verder aan: "Purple White Army", "We love you Beerschot, we do". Zelfs de hoofdtribune danste enthousiast mee. Het gebeurde spontaan, recht uit het supportershart. De mauve-witte ziel, die al zovele stormen overwon, kwam nog maar eens bloot te liggen. Even fier als ongegeneerd. Het ultieme "wij"-gevoel was het.

Supporter zijn van "den Beerschot" is al honderdachttien jaar een emotionele rollercoaster. De laatste decennia vooral van kommer en kwel, met in 1999 het verdwijnen van het stamnummer 13 en veertien jaar later het failliet van Beerschot AC. Twee keer dood en evenveel keer verrezen. En ja, we gebruiken dan al wel eens een andere voornaam. Vroeger Germinal, nu Wilrijk. Uitgelachen, weggehoond, opgegeven werden we de voorbije jaren. Het zorgde voor ontelbare krassen op onze ziel. Maar we maakten er een sterk pantser van. Wij van den Beerschot, wij kunnen inmiddels tegen een stootje. Zijn niet kapot te krijgen.

Wat zich zaterdag na KFCO Beerschot Wilrijk-Cercle Brugge afspeelde, toonde dat we helemaal terug van weggeweest zijn. Vier jaar leven we nu al op een wolk. Vier titels op rij, met daaraan vasthangende promoties vanuit eerste provinciale naar tweede klasse. Ja, we hebben efkes gevlogen (mag het aub eens?!)... maar nooit de pedalen verloren. Toonden ons uitbundig bij al die successen en glorie. En nu, na die 0-3-rammeling tegen Cercle bewezen we ook groots te (kunnen) zijn in het verlies. Het tijdelijke verlies, laat ons dat even duidelijk stellen.

Die spontane viering na een nederlaag, het feit dat iederéén in het Olympisch Stadion op dàt moment hetzelfde gevoel had én dat ook uitschreeuwde. Dùrfde uitschreeuwen. Da's typisch voor ons, de Beerschotsupporters. De beste supporters ter wereld. Gelouterd en getekend maar o zo fier. Want binnen de contouren van het Olympisch Stadion is clubliefde nog écht.. En daar mogen af en toe best tranen bij. Zoals zaterdag dus. 

De spelers geraakten er in de kleedkamer - en nog lang daarna - niet over uitgesproken. "Indrukwekkend. Nog nooit meegemaakt", was de unanieme reactie. Ook zij die toch al heel wat nationale en intenationale voetbalwatertjes doorzwommen trokken grote ogen. Van verwondering, bewondering en respect. Zelfs een doorgaans koele kikker als Marc Brys ontdooide helemaal onder dat warme supportersdeken.

En of het deugd deed aan ons mauve-wit hartje...  Kortom, geen gewoon clubke dat van ons.

 

Grappa13

 

© 2017 KFCO Beerschot Wilrijk - Alle rechten voorbehouden - Foto's Jan Mees - Powered by eFlavours